Η ανώτατη κλίση

«Ότι ‘Άγιος εΐ ό Θεός ημών καί έν Άγίοις έπαναπαύει…» , Τά λόγια τής εωθινής δέησης αντηχούν σάν πρωτάκουστα στά αύτιά μου. Νοιώθω νά ξυπνώ απότομα άπό ένα λήθαργο. Ώστε ό Θεός αναπαύεται στούς Αγίους!

29 Αύγούστου. Ό δρθρος καί ή θεία Λειτουργία ολοκληρώθηκαν στό εκκλησάκι τοΰ ‘Αϊ-Γιάννη στήν έξοχή, μακριά άπό τό πολύβουο καί πολυτάραχο αστικό κέντρο. Γύρισα στήν πόλη. Όμως, τά λόγια τοΰ ιερέα δέν μποροΰσαν νά φύγουν ούτε στιγμή άπό τό νοΰ μου έκείνη τήν ήμέρα: «’Ο Θεός στούς Αγίους αναπαύεται».

Έστρεψα τό βλέμμα πρός τήν περιοχή πού κατοικώ. Πώς, Κύριε, άναρωτήθηκα, νά συνταιριάξω τήν αγιότητα μέ τή ζοφερή καθημερινότητα πού μέ περιβάλλει; Γύρω μου οί άνθρωποι τρέχουν διαρκώς καί διακαώς ποθοΰν ένα καί μόνο πράγμα: τό χρήμα. Ξεχάσαμε τήν αγιότητα, τήν ώραιότητα τοΰ παραδείσου, τό θεόσδοτο στόχο τής επίγειας ζωής μας: νά γίνουμε Άγιοι, δπως Έσύ (βλ. Α’ Πέτρ. α’ 16)! Κυνηγήσαμε άλλα πρότυπα πιό έλαστικά, πιό βολικά. Θεοποιήσαμε τό χρήμα, τήν εξουσία, τήν άνεση, τήν καλοπέραση. Όμως, λησμονούμε τό θεϊκό Σου λόγο: «Ζητείτε δέ πρώτον τήν βασιλείαν τοΰ Θεοΰ καί τήν δικαιοσύνην αύτοΰ», καί δλα αύτά τά έπίγεια θά σάς δοθοΰν μαζί μέ έκεΐνα (Ματθ. στ’ 33).

Ποιός άραγε στόν τόπο μας πλέον άγωνίζεται γιά τή Βασιλεία τών Ούρανών; Ποιός ποθεί εΐλικρινά τή δικαιοσύνη Σου; Ποιός βάζει κυρίαρχο σκοπό τής ζωής του, άπό όποιαδήποτε θέση κι άν κατέχει μέσα στήν κοινωνία, νά γίνει άγιος; Νά μετέχει τής δικής Σου αγιότητας; Νά προσπαθεί νά εφαρμόζει τό Εύαγγέλιό Σου, επιδιώκοντας τήν κοινωνία καί τήν ένωση μέ τόν παντοδύναμο Θεό; Νά βιώνει άπό αύτό τόν ταλαίπωρο κόσμο τήν άνεκλάλητη χαρά τού Παραδείσου; (βλ. Ρωμ. ιδ’ 17).

Τό έθνος μας παραστράτησε. Σάν τόν χιλιοευεργετημένο Ισραήλ περιφρονήσαμε τό Εύαγγέλιο καί τή δικαιοσύνη Σου.

’Αποπροσανατολιστήκαμε ώς κοινωνία άπό τήν πορεία πρός τόν Ούρανό, έγκαταλείψαμε τόν άγώνα γιά τήν εφαρμογή τού παναγίου Σου θελήματος καί γιά τήν άναζήτηση τής δικαιοσύνης Σου. Ποθήσαμε άλλους, ψεύτικους θεούς- εργαστήκαμε καί εργαζόμαστε δχι τό δικό Σου, άλλά τό δικό μας θέλημα. Έτσι, άπενοχοποιήσαμε καί – άκόμα χειρότερα – νομιμοποιήσαμε τίς άνομίες μας: τίς εκτρώσεις, τούς όμοφυλοφιλικούς γάμους, διευκολύναμε τά διαζύγια, εκδιώξαμε τήν πίστη άπό τά σχολεία, τούς δημόσιους χώρους, άλλά καταδιώκουμε άκόμα καί τήν ίδια τή μητέρα μας, τήν άγία ’Εκκλησία!

Παντοδύναμε Κύριε, βοήθησέ μας νά συναισθανθούμε τή βαθιά μας άμαρτωλότητα. Νά ταρακουνηθοΰμε καί νά βγούμε άπό τή βολή μας. Νά έγκαταλείψουμε τήν πνευματική έπανάπαυση, πού σάν άλλα «λέπια» (βλ. Πράξ. θ’ 18) νά εξαφανιστεί καί νά άνοιχθούν τά δμματα τής διανοίας μας. Φιλάνθρωπε Κύριε, Σέ ικετεύω, στείλε γιά άλλη μιά φορά τόν Πρόδρομό Σου νά μάς κηρύξει τή μετάνοια καί τήν επιστροφή στήν «’Οδό» πρός τή «Ζωή» (βλ. Ίω. ιδ’ 6), πρός τήν έπουράνια Βασιλεία Σου, πρός τό πανάγιο πρόσωπό Σου, γιά νά άφυπνιστοΰμε καί νά ξαναπαλέψουμε γιά μία ζωή πρός δόξα τού άγίου Σου ονόματος.

Μήπως, δμως, καί αύτή ή κρίση δέν είναι μία δική Σου δωρεά πρός αύτή τήν κατεύθυνση; Τόση ή άπειρη άγάπη Σου, πού, άκόμα καί μέσα άπό τίς δικές μας πτώσεις καί τά παραστρατήματα, τά άποτελέσματα τών δικών μας άποστασιών καί χρεοκοπημένων άποφάσεων, βγάζεις κάτι καλό, κάτι σωτήριο γιά τά πλάσματά Σου! «’Ο πάντα πρός τό τοΰ πλάσματος συμφέρον οίκονομών»* μάς στέλνεις αύτή τή φορά τή συγκεκριμένη ποικιλόμορφη κρίση γιά νά έπιστρέψουμε μετανοιωμένοι στόν «οίκο» Σου, άναζητώντας, σάν τόν άσωτο τής παραβολής (βλ. Λουκ. ιε’ 11-32), τό πρότερο μεγαλείο τής πατρικής άγάπης καί δόξας.

Τελικά, πάντοτε μάς παρέχεις, Κύριε, τή δυνατότητα άγιασμοΰ, σέ κάθε εποχή καί σέ δλες τίς συνθήκες. Χρειάζεται, δμως, άποφασιστικός άγώνας καί καμία ύποχώρηση στή γνησιότητα τής πίστης καί τοΰ ορθόδοξου φρονήματος. Γιά νά φλεχθοΰν οί καρδιές μας ξανά άπό τή φλόγα τής άγάπης Σου καί τόν πόθο τής κοινωνίας Σου (βλ. Λουκ. ιβ’ 49).

’Αξίωσε μας, ‘Αγιε Θεέ, νά φανοΰμε άντάξιοι τών άπειρων δωρεών καί τών πολυάριθμων εύκαιριών σωτηρίας πού μάς παρέχεις. Νά μήν περιφρονήσουμε τήν εύλογία τής κλήσης τής άγιότητας. Έστω μόνοι, άλλά συνειδητοποιημένοι χριστιανοί ορθόδοξοι νά άντιμετωπίσουμε, «τάς άρχάς, τάς εξουσίας, τούς κοσμοκράτορας τοΰ σκότους τοΰ αίώνος τούτου» (’Εφεσ. στ’ 12), γιά νά λάβουμε άπό τά χέρια Σου τήν άφθαρτη καί άναφαίρετη αιώνια ζωή κοντά Σου (βλ. Ίω. ι 10)· διότι «τί ώφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τόν κόσμον δλον, καί ζημιωθή τήν ψυχήν αύτοΰ;» (Μάρκ. η’ 36). Έτσι μόνον θά άξιοποιήσουμε ούσιαστικά τήν πρόσκαιρη αύτή ζωή, κάνοντας πράξη τό λόγο Σου, Λόγε:
«άγιοι γίνεσθε, δτι εγώ άγιός είμι» (Α’ Πέτρ. α΄ 16)!

Θεοφάνης

* Ε’ Εωθινό Δοξαστικό

Απόσπασμα από το Περιοδικό “Η Δράση μας”, Τεύχος Οκτωβρίου 2013

Πηγή